توی جنگل دیلمانیم. دارم یکی از نظرات وبلاگم را می خوانم که طولانیست.درخت هایی که روی شاخه هایش تا نوک درخت خزه بسته همه ی اطرافمان را گرفته اند. مه دارد می آید پایین. یکهو چشم می اندازیم و می بینیم تمام اطرافمان را مه گرفته. عاشق این فضای وهم آلود و بکر شده ام. هوا تاریک شده و آفتاب رفته پشت یک خروار ابر. 

احسان خواجه امیری توی گوشم می خواند: من امروز کجا و تو امروز کجایی!

دلتنگی توی مناسبت های خاص بیشتر اذیتم می کند.

مثل امروز که روز پدر است و پدر نیست.

قسمت بدتر ماجرا آنجاست که نفهمند تو را. و مجبور باشی توضیح دهی که چه مرگت است. آنجاست که تو یادت باشد و بقیه اطرافیان یادشان نباشد. 

و دیگر اینکه خیلی حس بدی ست که حال و دل گرفته برایت روا نباشد.

شاید هم توقع من بالاست

کسی چه می داند!

گفته بودم امسال کارهای  نکرده‌ام را خواهم کرد.

گفته بودم امسال سال تغییرات اساسی‌ست.

گفته‌هایم دارد واقعیت پیدا می‌کند.

با آغوش باز پذیرای این تغییرات به این بزرگی‌ام.

هرچیزی که پیش بیاید، چه آنطوری باشد که الآن دلم می‌خواهد چه نباشد، به قول پدربزرگ هرگز ندیده‌ام، خیر است ان‌شاءالله!

چشمانم را می بندم. فرصت ها پشت پلک هایم چرخ چرخ می زنند. بازشان می کنم. هنوز همان جا هستند. مانده اند. شاید هرگز نروند

گاهی دلتنگ آدم هایی می شوی که نباید!

اتفاق‌ها می‌توانند خیلی کوچک و پیش پا افتاده برای بقیه به نظر برسند. برای من اما یک اتفاق کوچک هم خیلی برزگ است.

با لیلا چند روز را توی غرفه نمایشگاه کتاب گذراندم. با یک عالم آدم دوست شدیم و هر روز را زندگی کردیم.

این برای من یعنی زندگی. برایم یعنی معنای زنده بودن. 

همین است که روز آخر بعد از تمام شدن این روزهای خوب، آرام می‌کنی قدم‌هایت را با دوستت هی تند و تند حرف می‌زنی و می‌ترسی حرف‌هایت تمام نشوند...

بعد هم توی راه برگشت با باران و آهنگ گریه می‌کنی!

خیلی حس بدی ست که آرام آرام جزئیات صورتش دارد یادت می رود. عکسش را باید نگاه کنی تا بیاد بیاوری

مدام توی خانه‌ام تصورت می‌کنم. مدام حسرت می‌خورم!

اردی جهنم است زمانی که یار نیست!

هرچه می خواهم خودم را بزنم به آن راه اثر ندارد. لحظه به لحظه ی آن شب کذایی  از جلوی چشمانم رژه می رود.هی با خودم فکر می کنم چطور سه سال تحمل کردم وقتی انقدر هنوز درد دارد نبودنش!