ستون هایی که این روزهای می بینم، سست از آن هستند که رویشان چیزی بند شود. این است که به ستون های بعدی امیدی نمی توان بست.آن قدر این روزها با فقط همین حرف های به ظاهر ساده، تیشه به ریشه های این ستون ها می زنند که با یک فوت ساده هم از جا در می آیند.

همان نشستن و صبر پیشه گرفتن هم شاید دیگر کارساز نباشد.

..................................................................................................................

پ.ن ١: هرچه می کنم از آدم ها ننویسم نمی شود.

پ.ن ٢: آدم های آرام را که می بینم لذت می برم. انگار که در دنیا هیچ چیزی نیست که اعصابشان را به هم بریزد. این جور آدم ها همیشه هم لبخند دارند و من عاشق همین لبخندهایم.