به این فکر نکردم که به مناسبت نهمین سالگرد وبلاگ‌نویسی‌ام چه بنویسم.

همین‌قدر می‌دانم که نه سال شد که دارم می‌نویسم. کمتر شده است نوشتن‌هایم، درست. عوض شده است مدل نوشتن‌هایم، درست...

می‌دانم اما که دوست دارم اینجا را. خاطراتش را دوست دارم. هنوز هم می‌نشینم ساعت‌ها و آن روزهایی را که دوست دارم، پست‌هایش را می‌خوانم. مثلاَ هرچه می‌خوانم آرشیو سال 87 را، سیر نمی‌شوم. تک تک لحظه‌های خوب آن روزها را می‌آورد جلوی چشمم. 

خلاصه که خوب جای دفتر خاطرات سال‌های دورم را گرفته است این خانه‌ی کوچک.

تولدت مبارک بهونه!