دلم می‌گیرد وقتی می‌بینم حق شاد نبودن ندارم. از اینکه می‌بینم آدم‌ها فقط شادی‌ام، لبخندم، و حتی بیشتر، دندان‌های معلومم از خنده را می‌خواهند.

تحمل ندارند حتی یک نیم‌روز نخندم.

پس من کجا گریه کنم؟ کجا اخم کنم؟ کجا بروم توی خودم؟

همش خنده؟ انصاف است؟

دوست داشتم درکم می‌کردند. حداقل نزدیک‌ها...