توی یک برهه هایی از زندگیت یک چیزهایی یاد می گیری که برای بقیه ی عمرت عجیب به کارت می آید.

بعد از سال هشتاد و پنج یاد گرفتم که می توانم دوست داشته باشم. نه یکی. که حتی صدها. همان هشتاد و پنجی ها الآن بهتریندوست هایمند. از این دوست ها که صد سال هم نبینی شان باز هم تا می بینی یک عمر حرف باهاشان داری. همان هایی که رودرواسی باهاشان نداری و عزیزم جانم های الکی نثار هم نمی کنید.

آخ که عالم حرف زدن با دوست به دنیایی می ارزد!