سلام به همه ی دوست جونای گلم.

  از همه ی اونايی که به فکرم بودن و بهم سر زدن ممنونم. و شرمنده ی اونايی هستم که بهشون سر نزدم.ايشالا به زودی پيششون می رم.

   خيلی دير آپ کردم. چون نمی دونستم چی بنويسم. ولی الان يهو اين حسی بهم دست داد که بايد می نوشتم.

  راستش الان که دارم اين متن رو می نويسم خيلی دلم گرفته.نمی دونم چرا. راستی قرار بود به جای اين متن يه متن خداحافظی بنويسم و ديگه نيام.چون فک می کردم برای هيچ کس مهم نيستم.ولی وقتی که شروع کردم متن رو بنويسم دلم نيومد خداحافظی کنم. با خودم فک کردم توی اين دنيای به اين بزرگی من فقط همين يه حا رو دارم که مال خود خودمه.ديگه واسم مهم نيست که برای کسی مهم هستم يا نه.

 می خوام برای خودم بنويسم.برای دل خودم.برای اين که يادم نره منم وجود دارم و دلم می خواد از همه ی اونايی که براشون مهمم خيلی تشکر کنم.

   مثل اين که خيلی زياد نوشتم.البته حرفای خيلی خيلی بيشتری توی دلم دارم که نمی تونم بنويسمشون.يعنی خيلی سعی کردم بنويسمشون ولی نشد.اينا فقط تو احساساتمن. نه تو حرفايی که می تونم به زبون بيارمشون.

   مثل هميشه با يه شعر حرفام رو تموم می کنم.

                  زندگی خالی نيست

                                       عشق هست

                                              سيب هست

                                                          مهربانی هست

                                ايمان هست

        آری

                تا شقايق هست زندگی بايد کرد

 

از شاخه نبات عزيزم هم به خاطر لينک ها خيلی خيلی ممنونم.