اینکه اینجا هنوز مأمنه، اینکه اصلا هنوزم یه مأمن دارم قاعدتا باید چیز خوبی باشه.

الآن فرار کرده‌م. از توییتر فرار کردم و پناه آوردم به این پناه ۱۴ساله‌ام. پناه آوردم تا خستگی‌های این روزها را خالی کنم روی صفحهٔ سفیدش. که بعدش بشوم همان آدم خوش‌رو که همه انتظارش را دارند.

که یک وقت نکند جدی باشم یا در هم یا پکر و بی‌حصوله. انگار یک جایی توی آفرینش تعیین کرده باشند که وظیفه‌ام خوش‌خلق بودن است...

صاحب اینجا اما توی این لحظه سیر است.

سیر سیر.

و آرزویش این است که کاش می‌توانست همین الآن جمع کند برود یک جای دور و تنهایی آنقدر بماند تا سیر شود از تنهایی...