سلام بهونه و همچنین تمام دوستای خوب خودم که نظراتون دلگرمم می کنه!

     الان نمی دونی چه حس خوبی دارم... بعد از یه روز خیلی خیلی گرم یه بارون خیلی ملایم و لطیف زمینارو خیس خیس کرده!بارونش آدم رو به وجد می آره. شاید بخاطر همینه که انقدر حالم خوبه...برام عجیبه...این کلبه ی کوچولوی تنهاییم شده همدم تمام لحظه های شادی و غمم. دیگه الآن از دفتر خاطراتم هم بیشتر دوسش دارم...بهونه ی قشنگم، دیگه ۴ سالت داره می شه.خیلی از دوستام که باهم وبلاگامون رو باز کزدیم دیگه نیستن،رفتن،و دیگه نمی نویسن...دلم براشون تنگ می شه!برای تمام باهم بودنامون.برای تکاپوهامون و خیلی خاطره های قشنگ دیگه...اما این رسم زمونه س!هیچ چی توش همیشگی نیست.باید دل نبست...که کار خیلی سختیه!

     راستی ممنون خیلی زیاد به خاطر دعا!دیگه نمی ترسم!

 

     الآن با این که خوشحالم اما فکر نزدیک شدن امتحانا برام مثل یه کابوس می مونه! وقتی بعضی از همکلاسی هام رو می بینم که خوب درس می خونن و تنیجه هاشون هم عالی می شه راستش بهشون غبطه می خورم. بعد از کنکور دیگه درس خوندن یادم رفته...هرروز به خودم قول می دم همه چی تعطیل...فقط درس! اما یه جوری قرارم با خودم بهم می خوره! من موندم و یه خروار کتاب که نمی دونم از کدومشون شروع کنم...منی که دانشگاه تنها هدفم بود الآن می بینم دانشگاه ارزش تنها هدف بودن رو نداره!

 

     چه بخوام و چه نخوام باید امتحان بدم.پس چه بهتر که خوب بگذرونمشون!خدا به کمکت احتیاج دارم!

و در آخر بازم مثل همیشه یه شعر:

 

زندگی چون گل سرخی ست

                                                      پر از خار

                                                                          پر از برگ

                                                                                        پر از عطر لطیف

یادمان باشد اگر گل چینیم...

عطر و خار و گل و برگ

                                                     همه همسایه ی دیوار به دیوار همند!!! 

خدانگهدار!