کنار رود پیدرا نشستم و گریستم.به خاطر سرمای زمستان، اشک ها را بر چهره ام احساس می کردم، و اشک ها با آب های یخ زده ای می آمیخت که پیش رویم جاری بود.جایی، این رود به رود دیگری می پیوندد، بعد به رودی دیگر، تا این که دور از چشم ها و قلب من تمامی آب ها به دریا برسند.

     باشد که اشک هایم، همین گونه، تا دوردست ها جاری شوند، تا عشقم هرگز نداند که روزی به خاطر او گریسته ام.

     لحظه ی جادویی ام را به خاطر می سپارم، همان دمی که در آن یک بله یا یک نه می تواند سراسر هستی مان را دگرگون کند.

     گفت: سعی کن زندگی کنی. خاطره مال پیرمردها و پیرزن هاست.

     شاید عشق پیش از هنگام پیرمان می کند و هنگامی جوانی را به ما بازمی گرداند که دیگر دوران جوانی گذشته. اما چگونه آن لحظه ها را به خاطر نیاورم؟ برای همین می نویسم، تا اندوه را به دلتنگی و تنهایی را به خاطره تبدیل کنم.

     آب ها می توانند آنچه را که آتش نوشته خاموش کنند.

     * همه ی داستان های عاشقانه یکسان اند!!!

                                                                          «کنار رود پیدرا نشستم و گریستم»

                                                                                         پائولو کوئیلو

 

   و در آخر:

          فکر راحت، نفسی خوش، دل من می طلبد!