آدم ها سعی می کنند دروغ نگویند،سعی می کنند لبخند بزنند،سعی می کنند امید الکی ندهند به خودشان،سعی می کنند نقششان را خوب بازی کنند،سعی می کنند به دروغ هایی که می شنوند پنهانی بخندند،سعی می کنند محتویات ذهنشان را تا آنجا که می شود خالی کنند...خیلی هایشان سعی می کنند دور باشند،سعی می کنند گم کنند خودشان را،خیلی های دیگرشان فقط می خواهند خوش باشند...

بعضی هایشان انقدر خوبند که عاشقشان می شویم،خیلی ها همیشه دوست آدم می مانند و همیشه دوستشان می داریم،فراموش هم نمی شوند،می شوند ورد زبانت...هرکاری بکنند لذت می بری...نه اشتباه نباید بکنم.از آن مدل عشق ها که قلبت بتپد و این ها نه...اصلاً عشق نه.

داشتم می گفتم آدم ها را.بعضی هایشان از تعریف کردن از دیگران اِبایی ندارند...بعضی ها نمی دانند چطور بگویند اما ته دلشان منظورشان همان است.بعضی هایشان با اینکه تا قبل تر ها نمی شناختیشان می شوند مثل خواهر و برادرت.

با بعضی از آدم ها دوست داری تا آخر دنیا هم که شده حرف بزنی و همیشه حرف جدید داشته باشی و بی حرف نمانی...با بعضی هایشان ٢ کلمه هم حرفت نمی آید و بداخلاق می شوی.

دوست دارم این روزها به آدم ها بیشتر فکر کنم!