هر که را در خاک غربت پای در گل ماند، ماند

آدم «غریب» است.

«غربت» کلیشه‌ای بیش نیست مگر اینکه چشیده باشی‌‎اش.

که اگر چشیده باشی، حتی اگر توی غربت هم نباشی باز ممکن است همه حس‌های «غربت» یکهو بی‌مقدمه و بی‌کم‌وکاست هجوم بیاورد بر همه افکارت.

انگاری که همان موقع نشسته‌ای وسط خیابانی آشنا در غربت و هیچ‌جا و هیچ‌چیز «مال» تو نیست.

به همین تلخی و همین‌قدر «خالی»!

/ 0 نظر / 11 بازدید