Super Bowl

فردا سوپر باوله. مهم‌ترین رویداد ورزشی امریکاست. بین مکث‌های بازی تبلیغ‌هایی پخش می‌کنند با قیمت‌های استثنایی و کیفیت‌های ساخت استثنایی، قیمت‌ها ثانیه‌ای و میلیونی.


از اونجایی که یکی از راه‌های همسو شدن با یه فرهنگ همین پیوستن به هیجانات و رویدادهاست خیلی توی این سه چهار سال سعی کردم فوتبال امریکایی رو دوست داشته باشم. خوب و با دقت به توضیح‌های دوستان دربارهٔ قوانین بازی گوش دادم و خوب نگاه کردم. یک وقت‌هایی دانایی علاقه هم به همراهش می‌آره. اینجا اما بهم کمکی نکرد. دانش پیدا کردم به این مسابقه ولی علاقه نه هنوز.


تماشا کردن یه مسابقهٔ چندین ساعته که توش آدما مثل خروس جنگی به طرف هم یورش می‌برن و قدم قدم باید توپ رو جلو ببرن تا به اصطلاح touch down کنند و تبلیغ‌هایی که دقیقه به دقیقه بازی رو قطع می‌کنن و نشونشون می‌دن.

تبلیغ‌ها جذاب و خاص و خلاقانه‌اند خیلی ولی برای منی که تحمل طولانی نشستن و فقط نگاه کردن رو ندارم طاقت‌فرسا و کلافه‌کننده‌ست. بینش هزار تا کار خوندنی و نوشتنی انجام می‌دم و هرازگاهی نگاهی بهش می‌ندازم.


به این خیلی فکر کردم که ورزش مهم کشورم چیه. «فوتبال»؟ آره خب شاید برای خیلی‌ها توی ایران لیگ‌های باشگاهیمون خیلی جذاب باشه و دنبالش کنن که هست و می‌کنن.


فکر کردم که برای خودم کدوم‌هاست. یادم رفت به سال‌های مدرسه و اینکه چقدررررر «کشتی» نگاه می‌کردم. کشتی آزاد رو بیشتر دوست داشتم چون شاید فن‌هاش رو بیشتر بلد بودم و از کشتی فرنگی چیزی سرم نمی‌شد.


و بعدتر والیبال ملی رو چقدر نگاه می‌کردم و می‌کنم و چقدر دوستشون دارم.


به ایرانی‌هایی فکر می‌کنم که دور و برم انقدر علاقه‌مندن و دنبال می‌کنن فوتبال امریکایی رو. به این فکر کردم که آدم‌ها دور از شهر و کشور خودشون وقتی زندگی می‌کنن، وقتی تصمیم گرفته‌ان که بمونن و محل زندگیشون بشه یه کشور جدید، باید یه چیزایی داشته باشن که بهش بچسبن، که حرف مشترک داشته باشن با همکارها و دوست‌های جدیدشون، که دلبسته‌شون کنه به جغرافیا و فرهنگ جدید...


فوتبال آمریکایی عامل مهمی‌ه برای همبستگی!

/ 0 نظر / 25 بازدید